آیدا و سارا...

امشب بعد از مدتها یه فیلم ایرانی دیدم. " آیدا, و سارا," و حالا همش دارم به خودم میگم:

خدایاشکرت که من تو همچین مخمصه ای نیفتادم که بعدش همچین حماقتی بکنم که بعدش

دوستم، کارم، همه دلخوشی های زندگیم و خیلی چیزای دیگه رو از دست بدم

اصلاً الان این غصه هایی که خودم دارم به نظرم کوچیک و مسخره و قابل حل و بیخود میان، چیزایی که

اصلاً ارزش فک کردن هم ندارن...

وای...

اول فک کردم وسط این همه دلتنگی این چه فیلمیه آخه من دارم نگاه می کنم! ولی الان می بینم که

چه نتایج و تآثیر خوبی روی من داشته