ای جان...

" ای جان که می گویی به من، حالم دگرگون می شود"

کاش یادم بود بقیه اش چی بود. تقریباً اولین شعری بود که انقدر خوب از کار در اومد.

شاید چون برام اولین بود و انگیزه ای شد برای تراوش کلماتی که به دنبال هم می اومدن و خود بخود

قافیه می گرفتن.

ولی چند وقت بعد، با یه اظهارنظر مغرضانه و به نظر خودش طنزگونه، باعث شد حذفش کنم.

اما

واقعا امشب دلم میخواست داشتمش و یه بار دیگه برای خودم زمزمه اش می کردم.

.

.

.

.

پ ن: " چقدر خانومی تو! "