قرار نبود هرچی قرار نیست بشه...

امشب بعد از مدتها، شاید از شب یلدا به بعد که هردو تفأل زدیم به حافظ، رفتم سراغ دیوان لسان الغیب. خدای من، حضرت شیخ امشب آب پاکی رو ریخت رو دست من آن یار کز او خانه ما جای پری بود سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش بیچاره ندانست که یارش سفری بود تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد تا بود فلک شیوه او پرده دری بود منظور خردمند من آن ماه که او را با حسن ادب شیوه صاحب نظری بود از چنگ منش اختر بدمهر به دربرد آری چه کنم دولت دور قمری بود عذری بنه ای دل که تو درویشی و او را در مملکت حسن سر تاجوری بود اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت باقی همه بیحاصلی و بیخبری بود خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین افسوس که آن گنج روان رهگذری بود خود را بکش ای بلبل ...

یعنی ممکنه تا همیشه اونجا نگهش دارن و نزارن بیاد بیرون؟ باورم نمیشه! یعنی ما دیگه راحت شدیم از اذیت و آزارهای دیوونه کننده اش؟ دوستم میگفت باید بابت اینکه بردنش سجده شکر بزارید ولی به نظر من سجده شکر کمه، باید نماز شکر خوند. خدایا شکرت شکرت شکرت که گرفتنش. چه خواب خوشمزه ای بکنیم همه ی ما همسایه ها امشب...